Toen ik tijdens een netwerketentje vroeg naar adressen waar ik interieurfotografie kan oefenen had ik natuurlijk geen idee waar ik allemaal terecht zou komen. En eerlijk, toen ik voor de deur stond hier ook echt niet! Maar wat een welkom, als je hier binnenstapt, want het eerste wat je ziet is een grote poster van een vrolijke grijnzende oude man die je recht aankijkt. Geen familielid ofzo, gewoon een gezicht, en zo zijn er meer gezichten te vinden – niet van perfecte modellen, maar echte mensen met al hun onvolkomenheden. Want dat is waar de bewoonster, coach van beroep, Dominique warm voor wordt: aandacht voor de mens zoals hij/zij is.
Dit vrolijke gezicht begroet ieder die hier binnenstapt.
Maar haar aandacht gaat ook uit naar dit appartement, welke ze deelt met haar vriend. De eettafel en veel van de lampen heeft ze zelf ontworpen en er is een uitbouw gekomen op het grote dakterras. De oorspronkelijke buitenmuur is nog te zien in de slaapkamer en in het kamertje waar de daybed staat. Dit kamertje is dan weer te zien vanaf de keuken door het oorspronkelijke buitenraam – iets wat ze nog willen veranderen in de toekomst (maar ik vind het juist een leuk detail, zo’n groot binnenraam ;-).
Het viel mij op dat het zo lekker rook. Dat komt door de Turkse bakker beneden. Jammer dat ik dat niet kan laten ruiken. Een volgende keer moet ik eigenlijk iets van hetgeen zo lekker ruikt neerzetten op de foto! Goed plan. Nu krijg ik bij de gedachte ervan al lekkere trek!
Een kijkje naar de uitbouw en het dakterras.
De muur rechts is de oorspronkelijke buitenmuur.
Bedankt dat ik bij je mocht fotograferen, Dominique!